Non sobrevivirá o reiseñor
nin a curuxa nin a pombiña.
Tampouco sobrevivirá o boi
nin o golpe nin o xabalí.
Non sobrevivirá nin serpe
nin denonciña nin lagarto.
Non sobrevivirá nin freixo
nin nogueira nin toxo femia.
Non sobrevivirá hortensia
nin abeluria nin gladiolo.
Non sobrevivirá ningunha flor
nin árbore nin herba nin froito.
Non sobrevivirán peixes no mar
nin os cágados na auga doce.
Non sobrevivirán carricantas
nin cabalos do demo nin saltós.
Non sobrevivirán volvoretas
nin primaveras nin outonos.
Non sobrevivirá o home se o home
fai estalar a Terra Fartureira.
Quedará o vento, os mosquitos
e a foula queimada dos camiños.
Louvados pois sexan os mosquitos,
xa que eles poboarán a Terra.
Pilar Cibreiro, in O Vasalo de Armadura de Prata e in Antoloxía Poética Leliadoura (1985-1997)
Publicado por jm em agosto 25, 2005 01:17 AMEncontrei muitas sintonias no teu espaço.
Dito por: ccc no dia 25 de agosto 2005, às 12h19gostei de ler. Abraço.
Dito por: AF no dia 2 de setembro 2005, às 14h32Lo que escribes es bonito.
Dito por: vivianne no dia 11 de setembro 2005, às 21h26Falar do nada, como se fosse alguma coisa e é. Lembro-me da história da "Alice" e do mensageiro, " Por quem passaste na estrada? "por ninguém.
Então ninguém anda mais devagar que tu! "Não diz o mensageiro ninguém anda mais depressa que eu" Não, diz o rei, se assim fosse teria cá chegado primeiro.
Gostei do blog, do tom